Aktualności

Ponowna radioterapia (reirradiation – reRT) w przebiegu progresji rozlanego glejaka mostu (diffuse intrinsic pontine glioma – DIPG) stanowi obiecującą strategię terapeutyczną, której celem jest wydłużenie przeżycia całkowitego (overall survival – OS) chorych.

Dordawipron (ONC201) jest pierwszą terapią zatwierdzoną przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (ang. Food and Drug Administration – FDA) do leczenia glejaka rozlanego linii środkowej (ang. diffuse midline glioma – DMG) z mutacją H3K27M. Pomimo wprowadzenia tej terapii odpowiedź kliniczna pozostaje zróżnicowana, a obecnie nie istnieją zwalidowane biomarkery obrazowe pozwalające przewidywać długoterminowe korzyści z leczenia.

Mastocytoza dziecięca stanowi wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne, a jej różnorodność znajduje odzwierciedlenie w obszarach zainteresowania wielu specjalizacji medycznych. Diagnostyka, leczenie oraz zróżnicowane postaci choroby będą punktem wyjścia do omówienia zagadnień związanych z mastocytozą u dzieci. Podczas webinaru 20 października eksperci przedstawią różne aspekty choroby, istotne zarówno dla lekarzy, jak i rodziców.

Oporne zakażenia wirusowe pozostają jedną z głównych przyczyn chorobowości i śmiertelności po allogenicznym przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych (allo-HSCT), szczególnie gdy leczenie przeciwwirusowe jest nieskuteczne, źle tolerowane lub przeciwwskazane. Jedną ze strategii leczenia ratunkowego jest adopcyjny transfer limfocytów T swoistych dla wirusów (VST), który umożliwia odbudowę przeciwwirusowej odporności komórkowej i może być stosowany m.in. w zakażeniach CMV, EBV, adenowirusem (AdV) oraz poliomawirusem BK.

Niezadowalająca wczesna odpowiedź na leczenie u dzieci z chłoniakiem limfoblastycznym z limfocytów T (T-cell lymphoblastic lymphoma – T-LBL) wiąże się z niekorzystnym rokowaniem. W wieloośrodkowym prospektywnym badaniu oceniono skuteczność protokołu Chinese Children’s Cancer Group (CCCG) LBL-2016, uwzględniającego modyfikację intensywności leczenia na podstawie wczesnej odpowiedzi terapeutycznej, oraz przeanalizowano kliniczne i molekularne czynniki rokownicze u dzieci z T-LBL. 

Relacje cyfrowe z IX Akademii Edukacyjnej Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej „Kosmiczne Nadzieje – Cosmic Hopes” są już dostępne. Wydarzenie odbyło się w dniach 10–12 września 2026 roku w Łodzi i koncentrowało się na zagadnieniach związanych z diagnostyką oraz leczeniem chorób hematologicznych i nowotworowych u dzieci.

Współczesna onkologia coraz skuteczniej leczy ciało. Nowoczesne terapie, diagnostyka molekularna, immunoterapia i precyzyjne procedury medyczne wydłużają życie wielu pacjentów i poprawiają rokowania. Jednak choroba nowotworowa nie dotyka wyłącznie organizmu. Uderza także w psychikę, relacje rodzinne, poczucie bezpieczeństwa, sens życia i najgłębsze przekonania człowieka. Dlatego coraz głośniej mówi się o tym, że skuteczna opieka onkologiczna powinna obejmować nie tylko terapie medyczne, ale również wsparcie emocjonalne, społeczne i duchowe.

Ogniska nefrogenne (Nephrogenic Rests – NRs) oraz nefroblastomatoza (NBM) stanowią zmiany prekursorowe rozwoju guza Wilmsa (Wilms Tumor – WT). Ich znaczenie jako czynnika ryzyka nawrotu choroby nie zostało dotychczas jednoznacznie określone, co wynika, m.in. z niejednoznaczności kryteriów diagnostycznych oraz stosowanej terminologii. Przeprowadzono retrospektywną analizę danych pacjentów z WT, u których stwierdzono lub nie stwierdzono współistnienia NRs/NBM.

Siedem kluczowych medycznych towarzystw naukowych opublikowało wspólne stanowisko dotyczące projektu nowelizacji ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Nowe przepisy zakładają zastąpienie stałego odpisu 0,3% planowanych przychodów NFZ na rzecz Agencji Badań Medycznych zapisem „do 0,3%”. Środowisko naukowe i medyczne apeluje o zachowanie stabilności finansowania i wstrzymanie prac nad nowelizacją w tym zakresie.

Chemioterapia oparta na związkach platyny stanowi dobrze udokumentowaną przyczynę ciężkiego, istotnie upośledzającego słuch uszkodzenia narządu słuchu. O ile częstość występowania ototoksyczności wywołanej cisplatyną została dokładnie opisana, rzeczywista częstość niedosłuchu związanego z karboplatyną pozostaje niejednoznaczna. 

Serdecznie zapraszamy na konferencję „Praktyczna Hematologia w Pediatrii 2026”, która odbędzie się 10 października 2026 roku w Szpitalu Klinicznym im. Karola Jonschera Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Organizatorem wydarzenia jest Klinika Onkologii, Hematologii i Transplantologii Pediatrycznej Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

Polska należy do krajów o rozwiniętym systemie domowej opieki paliatywnej dla dzieci. Nadal jednak brakuje jej odpowiednio wczesnej integracji z leczeniem prowadzonym w klinikach onkologii i hematologii dziecięcej. O potrzebie stworzenia ogólnopolskiej sieci pediatrycznych zespołów opieki paliatywnej działających w szpitalach klinicznych oraz obejmowania pacjentów wsparciem już od momentu rozpoznania choroby mówi dr Katarzyna Żak-Jasińska.

Nowotwory germinalne (Germ Cell Tumors - GCTs) wywodzą się z komórek prekursorowych gamet i mogą rozwijać się w strukturach położonych w linii pośrodkowej ciała, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Standardowe leczenie GCTs OUN obejmuje chemioterapię (CHT) oraz radioterapię (RTH), jednak obie metody wiążą się z ryzykiem odległych działań niepożądanych. Ograniczenie dawki RTH może zmniejszyć częstość późnych powikłań przy zachowaniu wysokiej skuteczności leczenia. 

Haploidentyczny przeszczep macierzystych komórek krwiotwórczych (haploidentical hematopoietic stem cell transplantation – haplo-HSCT) z zastosowaniem cyklofosfamidu po przeszczepieniu (post-transplant cyclophosphamide – PTCy) stanowi skuteczną metodę leczenia pacjentów bez zgodnego dawcy. 

Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma - MBL) u dzieci w wieku <5 lat stanowi istotne wyzwanie w onkologii pediatrycznej. Dotychczas nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących takich dzieci z MBL niezwiązanym ze szlakami WNT ani SHH (Sonic Hedgehog), określanym jako grupa non-WNT/non-SHH, która obejmuje około 60% przypadków. Obecnie pacjentów z tej grupy uznaje się za chorych o jednolicie wysokim ryzyku. Określenie możliwości biologicznej klasyfikacji podgrup oraz klinicznej stratyfikacji ryzyka stanowi kluczowy cel umożliwiający poprawę wyników leczenia.

Dziś, 23 września 2026 r. o godz. 18:00, eksperci omówią najnowsze zmiany w Narodowym Planie Leczenia Chorych na Hemofilię i Pokrewne Skazy Krwotoczne na lata 2024-2028 (NPLH). Spotkanie będzie dotyczyć ich znaczenia dla leczenia chorych z hemofilią A, hemofilią B oraz chorobą von Willebranda.

U pacjentów z mięśniakomięsakiem prążkowanokomórkowym oczodołu (orbital rhabdomyosarcoma – ORMS) leczonych multimodalnie historycznie uzyskiwano odsetek 10-letniego przeżycia całkowitego (overall survival – OS) przekraczający 85%. W związku ze zmianami we współczesnych strategiach leczenia, obejmującymi ograniczenie intensywności chemioterapii oraz modyfikacje wskazań do radioterapii (RT) i jej dawki potrzeba oceny utrzymywania się korzystnych wyników leczenia we współczesnych międzynarodowych badaniach prowadzonych przez grupy współpracy klinicznej. 

Pierwsze symptomy choroby nowotworowej u dziecka nie zawsze są charakterystyczne. Zmęczenie i gorączka mogą przypominać infekcję, a bóle kończyn, siniaki czy obrzęk łatwo powiązać z urazem lub codzienną aktywnością. Trzy historie dzieci pokazują, że u części pacjentów przyczynę dolegliwości udaje się ustalić szybko, podczas gdy u innych objawy utrzymują się, nawracają lub początkowo ustępują, przez co droga do diagnozy wymaga kolejnych konsultacji i badań.

Inhibitory MEK (MEKi) przynoszą korzyści kliniczne pacjentom z objawowymi, nieoperacyjnymi nerwiakowłókniakami splotowatymi (Plexiform Neurofibromas – PN) w przebiegu neurofibromatozy typu 1 (NF1). Opisano jednak pojedyncze przypadki rozwoju złośliwego guza osłonek nerwów obwodowych (Malignant Peripheral Nerve Sheath Tumor – MPNST) podczas leczenia MEKi, co wzbudziło wątpliwości dotyczące potencjalnego wpływu tej terapii na ryzyko transformacji nowotworowej.

Nawrót ostrej białaczki limfoblastycznej B-komórkowej (B-cell acute lymphoblastic leukemia – B-ALL) pozostaje jedną z głównych przyczyn niepowodzenia leczenia i wiąże się z istotnie gorszym rokowaniem niż choroba pierwotna. Rozwój immunoterapii, zwłaszcza zastosowanie blinatumomabu, stworzył możliwość ograniczenia intensywności chemioterapii reindukcyjnej przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej skuteczności leczenia oraz zmniejszeniu toksyczności.