Szpital ma swój własny rytm i specyficzną mieszaninę dźwięków. Słychać ciche rozmowy na korytarzu, sygnały aparatury, kroki personelu, czasem śmiech, a czasem płacz. Dla dziecka leczonego onkologicznie i jego rodziców z czasem stają się one częścią codzienności. Są jednak chwile, gdy ten dobrze znany rytm przerywa zupełnie inny dźwięk – uderzenie w dzwon. Zwykle towarzyszą mu oklaski, uśmiechy i wzruszenie, bo dla pewnego dziecka stanowi on ważny moment na drodze leczenia.

Każda mama i każdy tata doskonale znają ten scenariusz: kolejna infekcja przyniesiona z przedszkola, gorszy apetyt, nagły spadek energii po intensywnym dniu czy marudzenie z powodu bliżej niezdefiniowanego bólu. W natłoku codziennych obowiązków naturalną reakcją rodzica jest szukanie najprostszych wyjaśnień. Mówimy sobie: „przejdzie”, „to pewnie zęby”, „wszystkie dzieci teraz chorują”. I w przeważającej większości przypadków mamy rację.

Leczenie choroby nowotworowej u dziecka to nie tylko wiele procedur medycznych, badań i leków, ale również proces, w którym cała rodzina musi na nowo ułożyć swoją codzienność i zmierzyć się z emocjami, których wcześniej mogła nie doświadczać. W ramach kampanii „Złoty Wrzesień” przyglądamy się roli psychologa w tym procesie: jak pomaga rodzicom zrozumieć własne reakcje, jak przygotowuje dziecko do pobytu w szpitalu i kiedy warto sięgnąć po dodatkowe wsparcie. O trudnościach, z jakimi mierzą się dzieci i ich bliscy, opowiada psycholog dr n. med. Martyna Domańska.

Wrzesień jest miesiącem świadomości chorób nowotworowych u dzieci. Z tej okazji 19 września 2026 r. w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Lublinie odbyło się III Spotkanie Wyleczonych. To okazja do spotkania dla byłych pacjentów oraz pracowników Kliniki Hematologii, Onkologii i Transplantologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Spotkaniu towarzyszyła akcja badań profilaktycznych dla dzieci. Młodzi pacjenci mogli bezpłatnie wykonać morfologię krwi oraz skorzystać z konsultacji hematologa, immunologa, psychologa i rehabilitanta. Z tej możliwości skorzystało kilkadziesiąt dzieci.

Neurofibromatoza, inaczej nerwiakowłókniakowatość, to skomplikowana i tajemnicza nazwa równie złożonej i mało znanej w społeczeństwie choroby. Choroby genetycznej, czasami niosącej ze sobą ból i wykluczenie, na którą, jak dotąd, nie znaleziono lekarstwa ani środków zapobiegawczych. W celu podniesienia powszechnej świadomości na temat neurofibromatozy, lepszego zrozumienia potrzeb i trudności osób chorych oraz przeciwdziałania ich stygmatyzacji, ustanowiono, przypadający 17 maja, Światowy Dzień Neurofibromatoz.

Widok igły i perspektywa pobrania krwi mogą budzić u dziecka strach, a nawet silny niepokój. Choć całkowite wyeliminowanie stresu nie zawsze jest możliwe, właściwe przygotowanie do badania może sprawić, że będzie ono znacznie mniej obciążające dla małego pacjenta. Duże znaczenie mają postawa rodzica, sposób przekazywania informacji o badaniu oraz atmosfera panująca podczas wizyty. Dzięki temu dziecko łatwiej zaufa personelowi medycznemu i spokojniej przejdzie przez cały proces.

Wielu rodziców zapytanych, jakie są ich priorytety, uwzględni w odpowiedzi zdrowie swoich dzieci. Czujność i uważna obserwacja są nierozerwalnie związane z rodzicielstwem – szczególnie w jego początkowym okresie. Nierzadko stajemy przed sytuacjami, które budzą nasz niepokój: nawracające krwawienia z nosa, siniaki pojawiające się „znikąd” czy przedłużające się krwawienia po skaleczeniach. Czy to „taka uroda”, czy sygnał ostrzegawczy organizmu?