Pomimo postępu w diagnostyce i terapii zakażenia pozostają jednym z najpoważniejszych powikłań u dzieci leczonych onkologicznie. Szczególne obawy budzą inwazyjne zakażenia grzybicze, które nadal wiążą się z wysoką śmiertelnością i wymagają szybkiego rozpoznania oraz skoordynowanego postępowania wielu specjalistów.

Immunoterapia staje się jednym z najważniejszych kierunków rozwoju leczenia chłoniaków dziecięcych. Nowe strategie mają zwiększać skuteczność terapii i ograniczać obciążenie pacjentów chemioterapią.

Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) przyznała pełne zatwierdzenie dla preparatu TECELRA® (afamitresgene autoleucel) i rozszerzyła jego wskazanie o pacjentów pediatrycznych w wieku 12 lat i starszych z nieoperacyjnym lub przerzutowym maziówczakiem złośliwym.

Nowotwory kości należą do najbardziej wymagających jednostek onkologicznych, zarówno pod względem diagnostyki, jak i leczenia. Coraz większe znaczenie zyskują metody diagnostyki molekularnej, które pozwalają precyzyjniej określać typ nowotworu oraz wspierać planowanie terapii. Prof. dr hab. n. med. Katarzyna Derwich wyjaśnia, jakie zmiany zaszły w ostatnich latach w leczeniu mięsaków kości, dlaczego coraz rzadziej konieczne są amputacje oraz jakie nadzieje wiążą się z rozwojem terapii celowanych.

Nerwiakowłókniakowatość typu pierwszego (NF1), nazywana również chorobą von Recklinghausena, jest dziedziczoną autosomalnie dominująco chorobą genetyczną. Przebiega ogólnoustrojowo, dotykając wielu narządów, co wymaga multidyscyplinarnego podejścia do leczenia pacjentów, którzy mogą cierpieć na objawy ze strony układu nerwowego, kostnego, narządu wzroku, nerek i naczyń. 

Dr n. med. Aleksandra Wieczorek wskazuje, że immunoterapia celowana istotnie zmieniła wyniki leczenia neuroblastomy u dzieci, zwiększając odsetek przeżyć z około 20% do ponad 60%. W Polsce pacjenci mają dostęp do refundowanej immunoterapii w kilku liniach leczenia, a także do haplotransplantacji; planowane jest również wdrożenie terapii komórkami CAR-T.

Artykuł „General-purpose large language models outperform specialized clinical AI tools on medical benchmarks” opublikowany w Nature Medicine w 2026 roku przedstawia niezależną ocenę najnowszych modeli sztucznej inteligencji wykorzystywanych w medycynie.

Leczenie onkologiczne dziecka obejmuje nie tylko terapię medyczną, lecz także wsparcie psychologiczne, które pomaga rodzinie odnaleźć się w sytuacji diagnozy, hospitalizacji i długotrwałego leczenia. Dr hab. n. med. Marzena Samardakiewicz zwraca uwagę, że pomoc psychologiczna powinna być obecna od początku procesu terapeutycznego i dostosowana do realnych potrzeb dziecka oraz jego bliskich.

Guzy lite stanowią niemal połowę nowotworów dziecięcych. Mimo postępu w diagnostyce i leczeniu, jednym z głównych problemów pozostaje zbyt późne rozpoznanie choroby. O znaczeniu szybkiej diagnostyki, terapii celowanych i opieki wielospecjalistycznej mówi prof. dr hab. n. med. Ewa Bień.

Neurofibromatoza, inaczej nerwiakowłókniakowatość, to skomplikowana i tajemnicza nazwa równie złożonej i mało znanej w społeczeństwie choroby. Choroby genetycznej, czasami niosącej ze sobą ból i wykluczenie, na którą, jak dotąd, nie znaleziono lekarstwa ani środków zapobiegawczych. W celu podniesienia powszechnej świadomości na temat neurofibromatozy, lepszego zrozumienia potrzeb i trudności osób chorych oraz przeciwdziałania ich stygmatyzacji, ustanowiono, przypadający 17 maja, Światowy Dzień Neurofibromatoz.

Już dziś, 25 marca 2026 r. o godz. 17:00, rozpocznie się webinar pt. „Minimalizacja toksyczności HD-MTX – nowe kierunki w terapii wspomagającej”, którego celem jest przegląd aktualnych danych oraz praktycznych rozwiązań w zakresie zapobiegania i leczenia powikłań związanych z terapią wysokimi dawkami metotreksatu.

Wielu rodziców zapytanych, jakie są ich priorytety, uwzględni w odpowiedzi zdrowie swoich dzieci. Czujność i uważna obserwacja są nierozerwalnie związane z rodzicielstwem – szczególnie w jego początkowym okresie. Nierzadko stajemy przed sytuacjami, które budzą nasz niepokój: nawracające krwawienia z nosa, siniaki pojawiające się „znikąd” czy przedłużające się krwawienia po skaleczeniach. Czy to „taka uroda”, czy sygnał ostrzegawczy organizmu?