Przy Instytucie „Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie otwarto trzeci w Polsce Dom Ronalda McDonalda – wyjątkową przestrzeń stworzoną z myślą o rodzinach dzieci wymagających długotrwałego leczenia. To miejsce, które pozwala rodzicom być blisko swoich dzieci w czasie terapii i hospitalizacji, zapewniając im poczucie bezpieczeństwa, codzienności i wsparcia wtedy, gdy są najbardziej potrzebne.

Ryzyko utraty płodności związane z leczeniem przeciwnowotworowym oraz możliwości jej zabezpieczenia jeszcze przed rozpoczęciem terapii to dziś jeden z ważnych elementów nowoczesnej opieki onkologicznej. O tym, czym jest onkopłodność i dlaczego rozmowa o niej powinna być częścią opieki nad dzieckiem z chorobą nowotworową, opowiada prof. dr hab. n. med. Ninela Irga-Jaworska z Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku.

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz Global Initiative for Childhood Cancer (GICC) każdego roku na świecie diagnozę choroby nowotworowej słyszy około 400 tys. dzieci i młodzieży do 19. roku życia. W Polsce nowotwory rozpoznaje się rocznie u ok. 1100-1200 pacjentów pediatrycznych. Najczęściej występującymi nowotworami wieku dziecięcego są: białaczki (stanowiące ok. 30% wszystkich zachorowań), przede wszystkim ostra białaczka limfoblastyczna (ALL), a także nowotwory ośrodkowego układu nerwowego (20-25%) oraz chłoniaki (ok. 12%).

Morfologia to podstawowe badanie diagnostyczne, polegające na ilościowej i jakościowej ocenie elementów morfotycznych krwi, które obejmuje:

Neurofibromatoza, inaczej nerwiakowłókniakowatość, to skomplikowana i tajemnicza nazwa równie złożonej i mało znanej w społeczeństwie choroby. Choroby genetycznej, czasami niosącej ze sobą ból i wykluczenie, na którą, jak dotąd, nie znaleziono lekarstwa ani środków zapobiegawczych. W celu podniesienia powszechnej świadomości na temat neurofibromatozy, lepszego zrozumienia potrzeb i trudności osób chorych oraz przeciwdziałania ich stygmatyzacji, ustanowiono, przypadający 17 maja, Światowy Dzień Neurofibromatoz.

Widok igły i perspektywa pobrania krwi mogą budzić u dziecka strach, a nawet silny niepokój. Choć całkowite wyeliminowanie stresu nie zawsze jest możliwe, właściwe przygotowanie do badania może sprawić, że będzie ono znacznie mniej obciążające dla małego pacjenta. Duże znaczenie mają postawa rodzica, sposób przekazywania informacji o badaniu oraz atmosfera panująca podczas wizyty. Dzięki temu dziecko łatwiej zaufa personelowi medycznemu i spokojniej przejdzie przez cały proces.