Czy diagnostyka molekularna zmienia sposób rozpoznawania nowotworów kości?
Diagnostyka molekularna istotnie poprawiła jakość rozpoznawania nowotworów kości. Szczególne znaczenie ma możliwość bardzo precyzyjnego określenia typu nowotworu, zwłaszcza w sytuacjach, gdy badanie histopatologiczne nie pozwala jednoznacznie odróżnić poszczególnych typów lub podtypów zmian.
Prof. Katarzyna Derwich zwraca uwagę, że wiele nowotworów kości może prezentować bardzo podobny obraz w badaniach histopatologicznych, dlatego analiza molekularna pomaga rozwiewać wątpliwości diagnostyczne. Jej znaczenie wykracza jednak poza samo rozpoznanie choroby. Diagnostyka molekularna wspiera również planowanie leczenia oraz monitorowanie jego przebiegu.
Jakie postępy osiągnięto w leczeniu mięsaków kości w ostatnich latach?
Jednym z najważniejszych osiągnięć ostatnich lat jest właśnie rozwój diagnostyki molekularnej, który umożliwia bardziej precyzyjne rozpoznawanie nowotworów kości.
Równie istotną rolę odgrywa rozwój współpracy wielospecjalistycznych zespołów zajmujących się leczeniem pacjentów. Terapia nowotworów kości obejmuje bowiem wiele elementów, w tym chemioterapię, radioterapię oraz leczenie operacyjne. Dobra koordynacja działań poszczególnych specjalistów pozwala zachować ciągłość terapii i odpowiednio planować kolejne etapy leczenia.
Ekspertka wskazuje również na znaczący postęp w chirurgii onkologicznej. Nowoczesne techniki rekonstrukcyjne oraz rozwój endoprotez umożliwiają przeprowadzanie radykalnych zabiegów usuwających nowotwór przy jednoczesnym zachowaniu możliwie najlepszej sprawności fizycznej pacjenta.
Czy coraz częściej udaje się uniknąć amputacji?
Jak wyjaśnia prof. Katarzyna Derwich, dzięki rozwojowi nowoczesnych technik operacyjnych oraz rosnącemu doświadczeniu zespołów chirurgicznych, większość zabiegów wykonywanych obecnie u pacjentów z nowotworami kości ma charakter rekonstrukcyjny i oszczędzający kończynę.
W efekcie amputacje stały się rozwiązaniem ostatecznym i obecnie wykonywane są wyjątkowo. Celem leczenia pozostaje nie tylko skuteczne usunięcie nowotworu, ale również zachowanie jak najlepszej jakości życia i sprawności chorego po zakończeniu terapii.
Jakie są największe niezaspokojone potrzeby pacjentów z osteosarcoma i mięsakiem Ewinga?
Pomimo postępów w diagnostyce i leczeniu nadal istnieją obszary wymagające dalszego rozwoju. Prof. Derwich wskazuje przede wszystkim na ryzyko nawrotów choroby, które pozostaje znaczącym problemem zarówno u pacjentów z mięsakiem Ewinga, jak i osteosarcoma.
Dużym wyzwaniem jest również obecność licznych przerzutów już w momencie rozpoznania choroby. Jak zaznacza ekspertka, mimo wieloletnich wysiłków podejmowanych w celu poprawy wyników leczenia, uzyskiwane rezultaty nadal nie są w pełni satysfakcjonujące. To właśnie w tym obszarze potrzebne są dalsze badania i nowe rozwiązania terapeutyczne.
Jak wygląda przyszłość tarapii celowanych w nowotworach kości?
Prof. Katarzyna Derwich wiąże duże nadzieje z rozwojem terapii celowanych, określanych również jako terapie ukierunkowane molekularnie lub spersonalizowane. W ocenie ekspertki mogą one stać się ważnym uzupełnieniem standardowej chemioterapii stosowanej zarówno przed operacją, jak i po leczeniu chirurgicznym.
Podstawą rozwoju takich strategii pozostaje jednak precyzyjna diagnostyka molekularna. To właśnie dzięki identyfikacji określonych markerów molekularnych możliwe może być nie tylko lepsze dopasowanie terapii do pacjenta, ale także dokładniejsze przewidywanie przebiegu choroby i odpowiedzi na leczenie.
Zapraszamy do zapoznania się z całością nagrania!
Materiał powstał w czasie XIII Zjazdu Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej, który odbył się w dniach 11-13 czerwca 2026 r. w Gdańsku.